Niet iedereen is zonder plankenkoorts. Presenteren gaat niet vanzelf, zeker niet als de nadruk ligt op presentatievaardigheden.

Bij de afdeling Exacte vakken van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden gebruiken we een dierbaar voorwerp om de eerste stappen te zetten op het pad naar volleerd leraar.

Elke eerstejaars neemt een voorwerp mee en vertelt aan klasgenoten wat de dierbare gevoelens bovenhaalt. Knuffels, medailles, sleutelhangers, theekopjes, een ansichtkaart of een handtekening van een eens beroemde persoonlijkheid, een stukje steen uit een vakantieland; de variatie is eindeloos. Een enkeling heeft nog geen dierbaar voorwerp; ook verrassend.

Terwijl de verteller wegglijdt in dierbare herinneringen en geen gebrek heeft aan een verhaal, komt de terugkoppeling over de presentatie in de vorm van tips over; contact met de klas, vragen herhalen en doorspelen, mimiek, houding, oogcontact, de plaats van de handen, stemgebruik, de krappe naveltrui en wat al niet.

Het dierbare voorwerp is een manier om elkaar beter te leren kennen en beter te leren begrijpen. Na deze eerste verkenningen volgen presentaties over een vakonderdeel. Bij een lesje over scheikunde, natuurkunde en biologie zijn de eerste horden al genomen. De veiligheid en het groepsbegrip zorgen voor een vrijer optreden als het over betrekkelijk onbekend natuurwetenschappelijk terrein gaat. Een geluk als het dierbaar voorwerp een konijn is, of een zoutkristal.